Impostura de fumador [gamma]
Blogue persoal de Alexandre Insua

Hai unha semana declarei que non ía volver escribir de temas actuais. E non o farei, aínda que me custe moito por estaren moitos dos meus intereses teñan voga no debate público.

Marquei adrede o termo clase media. Cada día convénzome máis de que a estratificación social en capas esta completamente nesgadaQue é o que se entende por clases medias? Non hai acordo sobre este punto. Por nivel de ingresos, é unha categoría relativa dentro dun sistema socieconómico. Unha persoa cun determinado nivel de renda dun país pertence a un segmento social, mais ese mesmo nivel de renda noutro país faino encadrar noutra clase social.

Así e todo, o fenómeno máis curioso que se pode atopar é que a autopercepción tende a converxer nos segmentos medios da escala. A gráfica foi realizada en Arxentina antes do corralito, pero creo que se pode extrapolar a calquera sociedade occidental.

Non me lembro onde lin que a forma das preguntas das enquisas coadxuva a perfilar o tipo de respostas. De facer unha pregunta cualificadora no canto dunha estratificadora, os resultados son diferentes. Imaxinemos a seguinte pregunta:

“Pertence vostede á clase…

Ou

“Pertence vostede á clase...

Ligando coa nota sobre o ensino, os mesmos que fan os inquéritos artellándoos interesadamente, os mesmos que publican eses resultados nesgados son os mesmos que posúen cadeas de centros de ensino privado e que achegan apoio a proxectos políticos que favorecen aos seus intereses (por exemplo, a Igrexa Católica).

Helga Steppan

Logo do período de descanso destes meses, retomo a escritura. Así e todo, decateime, de que o proxecto orixinal deste blogue non ten moito sentido, porque hai unha chea de bitácoras que escriben moito e con moito tino sobre a actualidade política. Xa que logo vou renunciar a escribir sobre actualidade. Que escriban outras.

E vouno empezar a facer a partir da semana que vén. Hoxe, por causas das miñas teimas persoais, quérome referir á situación no ensino, ollo de furacán dos acontecementos desta semana, de primeiras planas, punto na orde do traballo do pleno do Parlamento. Hai unha guerra na escola. Mais esta non é A guerra na escola que describe Pennac, senón que é outra distinta.

Esta semana puidemos ver publicadas na prensa referencias sobre moitos temas relacionados co mundo do ensino. A lingua, o sistema de financiamento, o novo sistema de gratuidade dos libros de textos, o transporte escolar, a falta de prazas de profesorado, as deficiencias canto a infraestruturas, o tratamento da inmigración, a educación cívica, a segregación por sexo, e un longo etcétera. Todo remata, ao cabo, no vitimismo do goberno, que acusa á oposición de montar unha campaña de desgaste na guerra da escola.

Nada máis lonxe da realidade. Os diferentes problemas no ámbito educativo que ten que afrontar o goberno galego son produto da súa propia política.

Para o sector que dirixe o PP a escola é unha fronte de batalla fundamental onde estender a súa ideoloxía. Cada conflito que abre (e cada resposta social que implica) vén derivado dunha concepción ideolóxica do ensino, unha concepción complexa, coherente, completa e profundamente perversa. Esta idea reaccionaria é a que impulsa unha guerra a grande escala.

A involución liberal, como un lobo vestido con pel de ovella, fala de liberdade de ensino, de liberdade de escolla; pero isto  non é máis que unha manipulación da linguaxe. O que quere dicir a súa palabrería é que ten que haber dous sistemas educativos. A primeira rede, de xestión e de beneficios privados (fundamentalmente en mans da Igrexa católica), pero subvencionado con fondos públicos está destinado para os bos nenos, obedientes e disciplinados e procedentes de familias de clase media. A segunda rede, pública, está destinada aos residuos sociais: inadaptados, delincuentes, diminuídos, inmigrantes, desobedientes, os fillos e as fillas de clase traballadora. Conquistar esta posición e mantela é o seu obxectivo principal.

Empregan unha técnica moi simple, moi estudada e de probada eficacia. Crean e financian grupos reducidos e moi fanáticos que serven de punta de lanza. Danlles proxección pública nos medios de comunicacións afíns para que provoquen barullo e confusión cun discurso falso e demagóxico. Nun estado de desconcerto xeneralizalo toman iniciativas que camiñan cara o obxectivo final. O exemplo de Galicia Bilingüe é o exemplo paradigmático.

Empezas propugnando a liberdade de elección da lingua e acabas pegándolle aos nenos e ás nenas que falen galego. É a estratexia da pendente.

O discurso do PP sobre a escola non vai para aquí. Continuarán con outras propostas como, por exemplo, reimplantar os castigos corporais, eliminar a presenza da lingua galega e de todo que teña relación coa realidade galega no ensino concertado e logo na pública, implantar o creacionismo en clases de ciencias naturais, a segregación por capacidades físicas e mentais e por orixe étnica. As desigualdades, a discriminación, o machismo e o racismo forma parte do ADN do liberalismo neocón, pero (aínda) non se atreven a expresalo.