Impostura de fumador [gamma]
Blogue persoal de Alexandre Insua

A semana pasada morreu Salinger, o autor de The catcher in the rye, O vixía no centeo. Que o vello Salinger a espichase hai uns días impórtamechevos unha merdiña espichada nun pau. O asunto é que lle collín cariño a Holden e, aínda que se lle vaia un pouco a chencha, cáeme ben. De nos coñecer, posíbelmente estaríamos do mesmo lado. El merece unha homenaxe.

Coñecín este libro no instituto, como lectura obrigatoria de lingua galega, no momento exacto. Tiven varias traducións como lectura obrigatorias, era un teima daquela señora que no puña galego. Posúo unha 5ª edición de 1994, que segue a ser o mesmo texto da primeira edición do 89. O tal Moncho fixo un bo traballo.

Este cravo recibiu a martelada derradeira cando vin Conspiracion, interpretada por Mel Gibson, onde O vixía ten un papel crucial no mundo das conspiparanoias.

Déixovos cun dos meus momentos favoritos:

-E quen é a túa cita se non é Fitgerald? -Sentei na pileta outra vez-. Esa nena, Phylis Smith?

-Non. Ía ser, pero os arranxos fóronse ao carallo. É a compañeira da cuarto da moza de Bud Thaw... Eh, case me esquecía. Coñécete.

-Quen?

-A que ten a cinta comigo.

-Si? Como se chama?-Collín moito interese.

-Estou pensando... Uh, Jane Gallagher.

Tío, case caio de cu cando tal oín.

-Jane Gallaguer! - Mesmo me puxen de pé cando o dixo. Case caio morto-. Dende logo que a coñezo. Vivía na porta do lado o outro verán. Tiña aquel maldito dóberman, Pinscher. Así foi como a atopei. O can sempre andaba a meterse na nosa...

-Estasme a quitar a luz, Holden. Tes que estar xusto aí?

-Onde está?- pregunteille-. Debera baixar e saudala ou algo. Onde está? No Annex?

-Si.

-E como foi que che falou de min? Aínda vai a B.M.? Dixo que igual ía alí. Tamén dixo que igual ía a Shipley. Pensei que iría a Shipley. E como foi que che falou de min? -Estaba ou excitado. Verdadeiramente estaba.

-Non o sei, tío. Érguete de aí, queres? Estás na miña toalla -dixo Stradlater. Estaba sentado na súa estúpida toalla.

-Jane Gallagher. -Non podía recobrarme-. Xesús.

O Stradlater botaba Vitalis no cabelo. O meu Vitalis.

-É bailarina. Ballet e todo. Practicaba dúas horas diarias. Aínda que cunha calor que abafaba. Preocupábaa que se lle puxesen mal as pernas. Xogabamos ás damas todo o tempo.

-Xogabades a que todo o tempo?

-Ás damas.

-Ás damas, manda carallo!

-Si, e ela nunca movía as súas. O que facía,cando facía unha, era que non a movía. Deixábaa estar alí, fa fileira do fondo. Poñíaas todas alí, na fileira do fondo. E non as usaba. Gustáballe mirala dotas alí, na fileira do fondo.

Stradlater non dixo nada. Esas cousas non lle interesan a moita xente.

-A súa nai pertencía ao mesmo club ca nós. Eu levaba o carriño dos paus de golf de vez en cando, só por sacar algunha pasta. Leveillo a ela un par de veces. Deu uns cento setenta golpes para nove buracos.

Stradlater apenas atendía. Estaba a peitar as súas marabillosas ondas.

-Debera baixar e, polo menos, dicirlle ola.

-E por que non o fas?

-Vou un minuto.

Empezou a facer a raia de novo. Leváballe unha hora peitear o cabelo.

-Os seus pais estaba divorciados. A súa nai volveu casar cun borrachón -dixen-. Un fulano delgado coas pernas chegas de pelos. Lémbrome del. Sempre levaba pantalóns curtos. Jane dicía que se supuña que era escritor de teatro ou algo así, pero eu sempre o vin a beber ou a escoitar programas de misterio na radio. E andando pola casa nu, con Jane por alí e todo.

-Si? -Dixo Stradlater. Iso interesoulle de verdade. O borrachón correndo pola casa nu con Jane por alí. Strandlater era un fillo de puta a quen só lle importaba o sexo.

-Tivo unha infancia piollenta. Sen bromas.

Pero iso non lle interesaba a Strandlater. Só o sexo lle interesaba.

-Jane Gallagher, Xesús. -Non podía tirala da cabeza. Abofé que non-. Teño que baixar e saudala, polo menos.

-Por que carallo non vas dunha vez, en vez de estar aí a dicilo?

Fun ata a fiestra, mai non se miraba nada polo vapor que había nos servizos.

-Non estou no memento agora -dixen. E non estaba. Para esas cousas un ten que estar no momento-. Pensaba que fora a Shipley. Mesmo podería xurar que fora a Shipley. Dei unhas voltas. Non tiña outra cousa que facer-. E Gustoulle o partido?

-Gustou, supoño. Non sei.

-Díxoche que sempre andabamos a xogar ás damas, ou algo?

-Non o sei, por Cristo. Acáboa de coñecer. -Terminaba de peitear os seus malditos cabelos e estaba recollendo os seus pringosos artículos de tocador.

-Escoita. Dálle os meus saúdos, queres?

-Moi ben -dixo Strandlater, mais eu sabía que probablemente non o faría. Velaí tes a un tío coma o Stradlater, que nun lle dá os teus saúdos á xente.

El voltou ao cuarto, pero eu aínda quedei un pouco no servizo, pensando en Jane. Logo tamén voltei para a habitación.

Strandlater estaba pondo a gravata diante do espello cando cheguei. Pada a metade da vida diante do espello. Senteime na miña cadeira, e mireino facer.

-Eh, non lle digas que me botaron.

-Moi ben.

Iso era algo bo que tiña Stradlater. Non había que andarlle explicando cada cousa, como había que facer con Ackley. Maiormente, supoño, por que non lle interesaba moito. Ackley era distinto. Gustáballe meter o nariz en todo, ao fillo de puta. Puxo a miña chaqueta de dente de can.

-Xesús, trata de non estirala toda. -Eu só a puxera un par de veces.

-Non cha estiro. Onde carallo esta o meu tabaco?

-Na mesa. -Nunca sabía onde deixaba nada-. Debaixo da bufanda. -Púxoo. no peto da chaqueta, da miña chaqueta.

Deille a voga outra vez á miña gorra de caza, para varia. De súpeto, empecei a poñerme nervioso. Son un tío nervioso.

-Escoita, onde vas ir con ela? Xa o sabes?

-Non sei. Nova York, se temos tempo. Ela ten que voltar ás nove e media.

Non me gustou como o dixo, así que engadín:

-Iso é porque non sabe o guapo e encantador fillo de puta que ti es. Se o soubese, seguramente querería voltar ás dez e media da mañá.

-Segura que si. -Non era fácil cabrealo. Era demasiado presumido.-. Agora se bromas. Fasme a redacción?

Xa puxera o sombreiro, es estaba listo para irse.

-Non te mates moito, pero faina ben descritiva, de acordo?

Non lle respondín. Non me apetecía. Todo o que dixen foi:

-Pregúntalle se aínda deixa todas as damas na fileira de atrás.

-Moi ben – dixo Strandlater; pero eu sabía que non llo había de preguntar-. Tómao con calma agora. -Saíu dándolle un bo golpe á porta.

Despois que marchou fiquei alí sentado unha media hora. Quero dicir que estaba alí sentado, na cadeira, ser facer nada. Pensaba en Jane, e en Strandlater que tiña unha cita con ela. Poñíame tan nervioso que case toleaba. Xa vos dixen que a aquel fillo de puta de Strandlater só lle interesaba o sexo.

J. D. Salinger, O vixía no centeo.

 

 

 

Lin, esta semana, na prensa escrita –eu son dos que seguen a ler a prensa impresa sempre que poden- que alguén está alarmado porque o estudantado –universitario, de momento- prepara a metade dos créditos que debería por convocatoria. Eu estudei así, distribuíndo a carga lectiva ao longo do ano escolar, e non me foi tan mal. Así é como fixemos os máis da miña clase ou, mellor dito, as máis, porque eran elas, con gran diferenza, moi moito máis numerosas. Faise así por ser máis cómodo, menos abafante, máis levadío.

Organiceime así, e agora véxoo como un acerto, para dispor de tempo –descontado aquel aproveitado durante as viaxes en transporte colectivo- para ler cousas, libros, sobre todo, fóra do programa. Tamén para ter tempo libre, nunca suficientemente valorado, sempre necesario. Mesmo para dedicarme ao, hoxe –e daquela- tan deostado, movemento estudantil. Noutras ocasións non quedaba máis remedio, como na LOU –un movemento que foi orixe (en parte) de varios cambios-, ou durante a traxedia do Prestige, catástrofe nacional.

Agora, coa reforma de Boloña e o aumento de carga de traballo e  coas limitacións de convocatorias, faise máis difícil facer isto. Non se lle pode botar a culpa á mocidade de artellar estratexias, colectivas –hai que dicilo todo-,  para sobrevivir nunha sociedade cada vez máis individualista.

Pola miña parte, aínda que estudaba todo o ano, aprobei con nota alta en varias ocasións.   Non me arrepinto.

 

{Un retrato (super pop?) tomado por Marla Rutherfor}