Impostura de fumador [gamma]
Blogue persoal de Alexandre Insua

Alberte Mera publicou un post no seu blog sobre un artigo de opinión de Mario Vargas Llosa. Este simpatizante dun partido de ultradeireita con representación nas Cortes de Madrid disertaba sobre a comenencia ou non de que o estado interveña no mercado cultural. Con efecto, para el a cultura tamén é mercado, e polo tanto, tamén debe estar suxeita á lei da oferta e da demanda.

Este afamado escritor, aspirante aínda ao premio Nóbel de Literatura, sintetiza as posturas que defenden a oportunidade de facer unha excepción coa cultura. Segundo, este ex-alumno da Universidad Nacional Mayor de San Marcos, hai dúas posicións: A) Os produtos culturais deben ser separados dos outros porque, de non o ser, o resultado é que os consumidores prefiren aqueles de pero calidade. É dicir, que preferimos ver Spiderman III que Elegy de Isabel Coixet. B) A cultura é un trazo nada fulcral da identidade individual e colectiva, polo que hai que protexela de invasións culturais externas. Calquera destas premisas implica que o Estado debe intervir activamente na cultura. Todo o artigo de LLosa está focado a desmontar este siloxismo.

A argumentación de Llosa vén desembocar nestas ideas: O intervencionismo cultura é despotismo ilustrado (e un gradiente de totalitarismo) porque será un corpo de burócratas os que determinan que é o que se debe promover. Basear esta selección sobre a identidade cultura é unha especie de crime porque as grandes obras da literatura son universais, polo que a intervención cultural extermina a calidade. Ademais, nesta época de globalización, ten moi pouco sentido manter conceptos como a identidade cultural. A intervención implica a censura e el defende a liberdade.

A min dáme moita mágoa descubrir que hai persoas que pensan que somos libres, porque non somos completamente libres. A anticuada noción da liberdade que defende Llosa caeu polo seu propio peso ao longo do século XIX. Marx demostrou que a nosa liberdade está subordinada á nosa clase social. Mendel e Darwin demostraron que a nosa liberdade está subordinada á natureza. Freud demostrou que a nosa liberdade está subordinada á nosa propia irracionalidade. O feminismo demostrou que a nosa liberdade está subordinada ao noso xénero. O nacionalismo (no sentido primixenio, emancipador) demostrou que a nosa liberdade está subordinada á nosa pertenza a unha nación. Somos libres, pero con condicionantes.

Para actual como se fosemos libres debemos ser conscientes das nosas limitación. Isto é algo que esquece, interesadamente, Llosa. Cando imos ver un filme debemos ser conscientes de que a carteleira responde aos plans dunha ou de varias multinacionais que limitan a nosa capacidade de elección. Debemos ser conscientes de que unha multinacional ten unha capacidade de condicionarnos inmensamente maior que un estudo independente.

Esqueceu Llosa que existe unha ciencia que consiste en condicionar o noso comportamento, o márketing?

***

(Continúo a poñer fotos que non teñen que ver co post. Ela é Natalie Dylan, a muller que vende a súa virxindade para pagarse o 2º ciclo da carreira. O fondo é o prostíbulo onde xa traballa a súa irmá, coa mesma finalidade. Este non é o primeiro caso. A Mario Vargas Llosa encantaralle tanta liberdade)