Apertas.

Tardanza. Eu, como Xabier, cando lera a entrada unicamente aparecía o vídeo da bañeira. Te imaxinaba, cámara en mano, percorrendo o rural galego na procura da "Bañeira Perdida"

Obama. Efectivamente, é o descontento da maioría social (como din os socialdemócratas para non falar de clase traballadora) o que crea o produto Obama. O que vende é situarse fóra de establishment de Washington e a mercadotecnia vendeu Obama=cambio.

Feitos concretos. Mais detrás de todo este teatro Obama forma unha equipa de vellos coñecidos da adiminstración Clinton e tamén de Bush (de novo o gatopardo). En que colexio matriculou Obama á súa prole? (no paradigma da diferenciación de clases).

Política exterior. Made in Spain, duplicar a presencia de tropas no exterior. Que se note que intereses defenden!

Para cando ese café?

Dicer que non é para nada sorprendente no teu caso esa relación tan ampla de exemplos, feitos, opinións e recortes biográficos. Non me sorprende porque te coñezo, e non esperaba menos.

A cuestión sobre o amigo Navarro, ficaba non tanto na solvencia que poida ter o individuo en cuestión, senón en que ti o colocabas como unha opinión referencial en base a súa traxectoria política e académica.

Claro que este sociologo fai algunhas chiscadelas con marcado acento á esquerda, e de cando en cando fala de clase obreira, pero as súas chave analíticas son as dun socialdemocrata. Nen máis nen menos.

Pero o que sí me sorprende, e mesmo me asusta, e que nunha das glosas afirmas falando de Obama "No seu momento votou en contra da guerra de Iraque, o que o situou fóra do stablishment de Washington, e non forma parte dos grandes clans que forman ese centro de poder"

Agardo que fora un sarcasmo ou pura ironía galega, porque se era en realidad unha afirmación en positivo, é para botar a correr.

Para comprobar en que círuclos se move o Che Obama só hai que tirar da lista de donantes da súa campaña, ou comprobar a quen colocou na súa equipa super renovadora e claramente revolucionaria (o meu si é irónico).

E a policía xa sabemos de que pau vai...

Unha aperta. A ver se nos vemos.

Por outra banda, pasei por riba unha afirmación que fas no penúltimo parágrafo.

Dis: "Así é todo, o 13 de marzo de 2004, as mesmas persoas ás que antes mobiliza eu, mobilizáronme a min. A rede que se teceu en anos de loita invertiu a súa dirección".

Basicamente fas unha descrición, inda que incompleta e coxa do que sucedeu. Pero obvias, se cadra por desmemoria, que o vector direccional dese movemento, nada espontáneo e completamente dirixido pola cabeza mediática do PSOE, era o de votar ZP.

Se o resultado dos procesos mobilizadores antiLOU, antiLCE, contra a guerra, ou o Nunca Máis, por non citar as dúas folgas xerais previas, ti o recoñeces no efecto ZP, erradas chaves analíticas estás a empregar.

Remato só cunha pulla máis, con cariño xD. O capital, sobre todo o estadounidense, pode ser calquera cousa agás ilustrado. O seu non é despotismo, é o totalitarismo antisocial e antihumano.

Dous. O único que Obama aglutina son os intereses dos seu oligarcas.

Tres. Cando a xente non vexa o cambio non ocurrirá nada, porque sen organización NUNCA ocurre nada; como moito violencia gratuita

Se rascamos máis aló da superficie televisada, comprobaremos que non só é unha inxenuidade propia do papanatismo, senón que é un soberano disparate.

En fin, saúdos de aprendiz de poeta!

En fin, saúdos de aprendiz de poeta!

Graciñas, buah, non sabía que había xente q lera o meu blog.. :)

Un beixo enorme.

Boa análise.

Un beixo e deixa de fumar:P

Por certo, coñécesme ou coñézote? Ou?

CADA VENRES, LOGO DO CIGARRO DESPOIS DE COMER, UN NOVO POST...

Agardo esa nova entrada :P

Unha aperta, camarada.

Agora xa non hai lugar para parvadas. Discurso neocon e ultraliberal en puro. Nada de concesións.

Pero vexamoslle o lado positivo: parece que comeza a caerse a escenografía oficial do pensamento gris, e como ben sinalas está máis claro ca nunca, que só hai dous lados nesta barricada.

O das/os que acreditamos no colectivo/común/social e o dos que seguen coa inmoral teima do "salvese quen poida".

Como di a cotío o camarada Anxo: "cada día que pasa acredito máis no socialismo como única vía". Ese é o camiño.

Unha aperta.

Citei un fragmento deste post na miña última entrada no meu blogue.

Sinxelamente brillante.

Apertas

SAÚDOS